Ég man ekki til þess að hafa verið lengur en þrjár vikur á einum stað alla meðgönguna. Við flæktumst hingað og þangað, austur og vestur, settum upp sýningu í London, ferðuðumst um Suður Ameríku og fögnuðum nýju ári í New York. Ég kláraði síðustu törnina í vinnunni tveimur vikum fyrir settan dag og beið eftir næsta fulla tungli. Það var fimmtudagur, sumardagurinn fyrsti, ég veifa firðinum í hríðarbyl og við Arnaldur keyrum saman heim til móður minnar á Egilsstöðum.

Frjóvgandi kynlíf á föstudagsmorgni kom ferlinu af stað. Það var vorhret og til stóð að keyra á Seyðisfjörð, en ynjan í mér skynjaði að í dag væri of mikil áhætta að læsast hinummegin heiðar. Um kvöldverðarleyti kallaði líkaminn á að leggjast. Og ég hlýddi og fól líkamanum verkið í trausti og æðruleysi. Miðnættið nálgaðist og óreglulegir verkir liðu eins og öldur gegnum líkamann. Ég lá á fjórum fótum og mjúktaði mig við koddann í takt við stórar ruggandi hreyfingar fram og aftur, inn í barnið og upp aftur. Nóttin kom og verkirnir komu. Mér fannst ég þurfa að setjast á klósettið þegar verkirnir skullu á, og dansaði í sífellu úr rúminu, fram á ganginn, studdi mig við sömu staðina, settist á klósettið, ruggaði mér og dansaði svo aftur í rúmið. Þetta var ekki merkilegur dans fyrir augað en nákvæmlega það sem þurfti inní aðstæðurnar. Ég hlýði líkamanum en veit lítið. Er þetta fæðing?

Arnaldur var nálægur með heilandi hendurnar sínar og hljómfagra röddina. Hann söng hjartaljúf. Lagið sem hann samdi inn í kviðinn á mér á ferðalögum okkar á meðgöngunni. Hann lagði mig í bað. Ég lá í baðinu og stillti punktinn minn þegar ég fann ilm af ástaraldin. Aldinilmurinn leið inn í blóðrásina og fyllti mig fegurð. Ilmurinn, bragðið. Ég var ástfangin og hugfangin, undirlögð af oxitósíni og ástaraldin. Ég lá í baðinu og við heyrðum þykkan kvell þegar vatnið fór í vatnið og umlék mig. Áferðin á húðinni mýktist. Þetta er fæðing.

Arnaldur er með ljósur á línunni, heimafæðingarljósan mín er fyrir norðan svo ferð á Norðfjörð er óhjákvæmileg. Annað hvort keyrum við sjálf eða förum í sjúkrabíl. Ég vildi hvorugt og hér er eina augnablikið þar sem hökt kom á flæðið. Ég vil bara fá ljósuna til mín. Áður en ég veit af ligg ég á fjórum fótum aftur í bílnum okkar, svolítið eins og ær að bera, og við þeysumst upp Fagradalinn. Ég lít upp úr hríðunum og sé svart, það er ljós fyrir endanum á göngunum. Ljósið nálgast, þar til mjallhvít fjöllin ofbirta augun. Og ég man hvað ég var að fást við.

11.10 og ljósan tekur á móti okkur á Norðfirði. Mig langar í bað, eða jafnvel sofna augnablik. “Þú ert með 10 í útvíkkun og kollurinn er kominn “svona” langt. Ef þú vilt koma í bað verðum við að drífa okkur í það strax”. Ég vissi aldrei hvað “svona” stóð fyrir en baðið var hlýtt og notalegt. Þarna varð allt svo spaugilegt og skemmtilegt. Arnaldur tók myndir. Ég flissaði. Andaði. Slakaði. Naut hríðanna, þær voru eins og víma. A söng og ég slaka inn í hríðarnar. “Ef þú rembist aðeins með þá fæðist barnið örugglega í næstu hríð”. Á ég að rembast? Auður sagði mér bara að slaka. Ég geri grindarbotnsæfingar með næstu hríð. “Prófaðu að rembast eins og þú sért að kúka.” Ó þannig, ég rembist gegnum hríðina og lítill kollur gengur niður fæðingaveginn, ég rembist aftur og kroppurinn skýst út. Kópurinn syndir í fangið á mér, syngur gegnum grátinn og grípur í akkerin sem hanga um hálsinn á mér.

Ég held honum og Arnaldur heldur okkur. Hring inní hring inní hring. Eftir dágóða samverustund veit ég að kópurinn minn er drengur, fæddur kl 12.00 á hádegi þegar sólin er hæst á lofti. Vorið kalda þegar lömbin fæddust í hríðarbyl.

Gengin um 30 vikur dvaldi ég í Reykjavík í tæpan mánuð og rambaði þá á Auði. Það var gjöf. Æfingar og öndun eru eitt, en skilningur, næmni og traust er annað og meira. Eftir fyrsta tímann spurði Auður: “Ertu dansari?” en ég er ekki dansari, ég hlusta bara á líkamann. Alla meðgönguna hafa líkaminn og innsæið haft stjórnina og ég fylgi með í auðmýkt. Kvenlíkami á meðgöngu er næmur og viðkvæmur dansari. Og það er sálin líka. Og meðgangan mín er lærdómsferli um að bjóða sársaukann velkominn, taka við, sætta við. Leyfa tilfinningum og hugsunum að líða gegnum okkur svo þær komist út, reynsla er mold. Engin mold; ekkert lótus.
Karna Sigurðardóttir.