Hér er fyrsta fæðingarsagan mín, frá 2018 og önnur 2022.

Auður bað mig um að senda hana aftur og svo skrifaði ég nr 2 og sendi líka hér.

1. júní 2018

Fyrsti verkur kom snemma að morgni á settum degi. Ég notaði haföndun í gegnum samdrættina og hugsaði eins og Auður hafði sagt að taka á móti samdrættinum eins og bylgju og leyfa henni að fara sína leið í gegnum líkamann. Þetta gerði ég frekar en að streitast á móti. Í 12 klst leið mér vel heima, með hríðir á ca 2-10 mínútna millibili. Ég var ein með sjálfri mér og litla unganum inní mér meiri hluta dags þar sem kærastinn minn reyndi eftir bestu getu að læra fyrir próf sem framundan voru. Ég hlustaði á tónlist meðal annars úr jóganu, dansaði og hossaði mér á boltanum, prjónaði nokkrar lykkjur inná milli og mér leiddist aldrei og leið vel allan tímann, svo til í þetta verkefni! Eitt lagið sem ég tengdi mest við og dansaði við var Gróðurhúsið með Amabadama, textinn segir: “ég er með gróðurhús í garðinum, þar sem ég ætla’ð rækta mig”. Fannst það svo viðeigandi og valdeflandi fyrir utan góðan og þægilegan takt. Þegar lengdist á milli samdrátta gekk ég uppá 5. hæð í húsinu og til baka til að fullvissa drenginn um að nú skyldi hann koma út og ekki hætta við. Þessi dagur var dásamlegur.

Ég fór uppá spítala ca 11-12 klst frá fyrsta verk og var þá með 1 í útvíkkun. Það var svo sannarlega svekkjandi enda fannst mér þetta orðið ansi sársaukafullt þá. Ekki vissi ég hvað átti eftir að koma!

Eftir því sem leið á kvöldið urðu verkirnir sárari og harðari. Ég var komin aftur upp á spítala um kl 22:30 og fékk glaðloft, þá með ca 4 í útvíkkun. Uppúr miðnætti fór að verða erfitt að anda mig í gegnum verkina, mjög stutt á milli og ég hreinlega gleymdi hafönduninni. Kærastinn minn hafði komið með mér á Parakvöldið og hann minnti mig stöðugt á að anda djúpt með því að gera haföndun sjálfur. Ég fór í baðið sem var virkilega gott. Ég fékk rembingsþörf allt of snemma en ég var bara komin með 6 í útvíkkun. Ég gat andað í gegnum fyrstu rembingana en svo tók líkaminn yfir og ég rembdist þar til útvíkkunin kláraðist og í tæpa klukkustund eftir það, samtals í þrjár klukkustundir.

Þegar drengurinn kom út um þessa merkilega þröngu leið fékk ég hann á bringuna um leið. Slímugur og blár, byrjaði líf sitt á að kúka á mömmu sína. Hann fæddist 3,4kg og 49cm.

Ég hélt ég hefði þetta ekki af á tímabili en með stuðningi mannsins míns, móður, ljósmóður og auðvitað styrk frá mér sjálfri komst ég í gegnum þetta og myndi gera þetta margsinnis aftur fyrir litla glókollinn minn. Þvílík reynsla. Mér leið eins og ég væri eina konan í heiminum sem hefði upplifað þennan sársauka og þessa krefjandi raun sem að koma barni í heiminn er. Þetta er það magnaðasta sem ég hef gert og ég get ekki ímyndað mér neitt eins tryllt og fæðingu barns. Líkaminn er magnaður!

Fæðing nr 2 var mun styttri og öðruvísi, 9. júlí 2022. Ekki eins jógaleg en fæðingar eru allskonar!

Daginn fyrir settan dag lak örlítill vökvi tvisvar frá mér að morgni. Ég heyrði í spítalanum og var sagt að fylgjast með og koma í skoðun seinna um daginn svona ef þetta gæti verið legvatn. Um kvöldið hafði ekkert meira lekið svo ljósmóðirin í símanum taldi mjög ólíklegt að þetta væri legvatn og sagði mér bara að vera heima. Á settum degi gerðist svo alveg eins, lak tvisvar niður lærin á mér að morgni, mjög lítið magn í rauninni, bara eins og matskeið í hvort skipti. Hringdi niður eftir á spítalann og var beðin að koma í skoðun um kl 10:30. Þar kom í ljós að þetta var legvatn. Sama kona sem tók á móti mér og ég hafði talað við kvöldið áður. Hún var vægast sagt mjög hissa að þetta væri legvatn. Þá tók við að ég var lögð inn á fæðingargang og byrjaði gangsetningu vegna sýkingarhættu því það var þá komið gat á belginn (líklega mjög ofarlega og lítið gat).

Ég fékk fyrstu töflu kl 12:15. Þá var kollurinn frekar hátt uppi ennþá og ekki hægt að gera almennilegt gat á belginn, drengurinn var ekki skorðaður en í höfuðstöðu. Var með um 2 í útvíkkun þarna í upphafi. Fékk aðra töflu kl 14:15 og um kl 16 voru verkirnir farnir að aukast svo ég fékk ekki fleiri töflur. Ég var með prjónadótið með mér og gat prjónað á jógaboltanum á milli samdrátta. Ég hlustaði á tónlist og dansaði og gekk um, reyndi að vera á hreyfingu til að hjálpa honum neðar í grindina.

Belgurinn var sprengdur seinni partinn og við það jukust verkirnir meira. Ég fór í baðið sem mér fannst gott að einhverju leyti en entist ekki lengi ofan í. Ég hafði ekki fengið mænudeyfingu í fyrri fæðingu en þarna bað ég um það. Fékk hana um 19:30 leytið. Hún virkaði ekki vel. Þurfti endalaust að vera að bæta á og maxa skammtinn og ég fann samt töluverða verki. Eins og í fyrri fæðingu fékk ég rembingstilfinningu allt of snemma. Veit ekki hvað ég var með í útvíkkun þá, líklega um 6-8. Reyndi að anda mig í gegnum rembinginn en það var erfitt því náttúran vill taka yfir og þrýstingurinn er svo mikill. Ég notaði glaðloftið mikið og reyndi að hreyfa mig um. Var mjög meðvituð um að liggja ekki bara í rúminu og gekk um og hossaði mér á bolta eins og ég gat en undir lokin var það mér ómögulegt og var ég þá í rúminu en breytti um stellingar þar.

Ég fann kollinn þegar hann var kominn hálfur út. Það er skrítin tilfinning, heitur og mjúkur, en gaf mér kraft og sannfæringu um að hann væri að koma. Þegar hann svo kom út eftir mun styttri rembing en í fyrri fæðingu fann ég sko veeeel þessa ring of fire tilfinningu sem ég hef heyrt konur tala um. Svakaleg brunatilfinning eins og það væri einhver með logsuðutæki á klofinu á mér. Rifnaði samt þrátt fyrir það mjög lítið. Hann fæddist um kl 21:45 með hönd á vanga eins og stóri bróðir. Hann var stór og kröftugur og það var mikill léttir að fá hann í fangið, fæddist 4,2kg og 53cm.

Það kom svo í ljós daginn eftir að hann var með samvaxin höfuðbein sem kannski skýrði þessa svakalegu brunatilfinningu sem ég upplifði þá en ekki með eldri drenginn minn, höfuðmótin gáfu því ekki eftir eins og þau eiga að gera. Fyrir utan það að vera með stórt höfuð (38,5cm). Það var lagað með aðgerð hálfu ári síðar og litli strákurinn minn er 2 ára í dag og dafnar vel.

Mér fannst eins og þessi seinni fæðing hafi verið minna mál en sú fyrri. Mögulega því ég vissi meira hvað ég var að fara út í og kannski líka að hún var miklu styttri en sú fyrri. Nú með þriðja barn finnst mér ég ekki vita neitt hverju ég á von á því þessar tvær voru ólíkar að svo mörgu leyti.

Að koma í jóga til þín Auður hefur verið valdefling út á fyrir sig. Að hlusta á þig tala allan tímann gerir mun meira fyrir mig heldur en teygjurnar og æfingarnar þó þær hjálpi væntanlega líka. Eftir fyrstu meðgönguna heyrði ég viðtal við þig og bara að heyra röddina lét mig ákveða að ég ætlaði að gefa mér tíma í að koma í jógað á næstu meðgöngu þrátt fyrir að hafa þá barn heima og minni tíma. Og núna á þriðju meðgöngu var ég alveg ákveðin í því líka þó ég næði ekki að byrja fyrr en töluvert seinna en á hinum. Þakklát fyrir að ná nokkrum vikum hér.

Kveðja Tinna