Mig langaði að deila meðgöngu- og fæðingarsögu minni með ykkur yndælu konum í jóga. Þetta er kannski algjör langloka en það er erfitt að lýsa kraftaverki lífsins í fáum orðum.

Meðganga
Eftir að hafa reynt að verða ólétt í eitt ár fórum við unnusti minn, óþolinmóð, að leita okkur aðstoðar hjá Sunnu Frjósemi. Öll okkar próf komu eðlilega út og niðurstaðan var sú að við vorum einfaldlega óheppin og okkur var ráðlagt að reyna lengur. Eftir 20 mánuði af egglosprófum, neikvæðum óléttuprófum og vonbrigðum fórum við að skipuleggja glasafrjóvgun.

Ég átti að byrja að sprauta mig með lyfi á öðrum degi blæðinga og eggheimta átti að fara fram nokkrum dögum síðar. Á deginum sem blæðingar áttu að hefjast tók ég mitt mánaðarlega óléttupróf, undirbúin að sjá aðeins eina línu en viti menn, línurnar voru tvær. Kraftaverk. Glasafrjóvguninni var canselað. Nokkrum vikum síðar sáum við lítinn hjartslátt í snemmsónar og við fengum settan dag 22. september 2025. Nú er litli hjartslátturinn minn þriggja mánaða, sofandi úti í vagni.

Meðgangan gekk ágætlega. Ég greindist snemma með carpal tunnel syndrome (sem er dofi í höndum) og svaf með spelkur í marga mánuði. Á 26. viku greindist ég með meðgöngusykursýki, en með góðu matarræði gekk vel að halda henni í skefjum. Ég hef fulla samúð með þeim sem þekkja þessa meðgöngukvilla, þetta var ekki alltaf auðvelt. Hvað þá í 36 stiga hita úti í Króatíu og maður mátti ekki einu sinni fá sér ís!

Ég er lögreglumaður og um sumarið byrjaði ég að mæta í meðgöngujóga hjá Auði með öðrum óléttum löggum, sem er svolítið úr karakter fyrir hóp lögreglumanna, en við fíluðum tímana í botn. Við fórum líka á „Já elskan“ námskeið sem var skemmtileg kvöldstund (við vorum annað parið sem mætti með eigin jógabolta á námskeiðið, ef þú mannst, Auður). Meðgangan leið og litla stelpan okkar dafnaði vel. Ég elskaði kúluna mína og fannst ég aldrei sætari heldur en þegar ég var kasólétt, útitekin og freknótt eftir sólríkt sundsumar.

Fæðing
21. september fór ég í baby shower til vinkonu minnar upp á þriðju hæð í lyftulausri blokk. Mér leið vel og fólk rak upp stór augu þegar ég sagði að settur dagur væri á morgun. Ég tók upp stutt myndband þegar ég kom heim þar sem ég talaði við litlu stelpuna mína í bumbunni og sagði henni að ekkert væri að frétta þótt settur dagur væri á morgun. Mæli ofboðslega með þessu, mér þykir rosalega vænt um myndbandið í dag.

Um 18 leytið sama dag byrjaði ég þó að fá verki neðst í magann sem leiddu niður í rass og ég fór að skrá þá niður og tímasetja í Notes. Ég þorði þó ekki að vona að fæðing væri að hefjast svo ég nefndi skjalið „Verkir“ í stað „Samdrættir“, sem skjalið hefði frekar átt að heita. Unnusti minn kom heim um 19 leytið, eftir 12 tíma vakt sem lögreglumaður, og ég sagði honum, þó efins, að mig grunaði að ég væri byrjuð í virkri fæðingu.

Frá 18 til miðnættis urðu verkirnir þéttari. Ég andaði mig í gegnum þá með einhvers konar haföndun og stunum. Ég sendi unnustann inn að leggja sig því ég vildi hann hvíldan fyrir komandi átök. Hann maldaði í móinn en lét mig lofa að vekja sig ef einhverjar hræringar yrðu. Ég tók upp annað myndband þar sem ég talaði við litlu stelpuna mína, sagði henni hvað væri í gangi og hvað ég væri spennt fyrir komandi verkefni.

Um 01 leytið, þegar verkirnir voru með 4–5 mínútna millibili, hringdi ég niður á kvennadeild og mér var sagt að koma þegar samdrættirnir væru með 3 mínútna millibili. Mér var ráðlagt að taka verkjatöflur og fara í sturtu eða bað svo verkirnir væru bærilegri. Ég fór eftir þeim ráðum en þegar verkirnir, sem ég nú vissi að væru samdrættir, komu yfir mig fór ég á fjóra fætur og stundi eins og kýr í sturtunni. Sem betur fer er þetta rúmgóð sturta.

Ég fékk mér einnig að borða, skoppandi á jógabolta, því ég hafði heyrt að konur mættu oft ekki borða þegar komið er á spítalann og fæðing hafin. Þegar samdrættirnir voru orðnir það slæmir að mig langaði að öskra hringdi ég aftur á kvennadeildina og var sagt að koma, þótt enn væru 4 mínútur á milli samdrátta. Ég vakti unnustann og hann spratt á fætur. Hann fór með löngu tilbúnar töskurnar okkar út í bíl og pakkaði einnig heimabökuðum skinkuhornum og döðlugotti með, sem var lifesaver eftir fæðingu.

Það er rétt sem Auður segir, maður finnur fyrir hverri holu á leiðinni á spítalann, eins og prinsessan á bauninni. Við vorum komin á spítalann um 03 leytið. Ég var skoðuð og mér sagt að ég væri komin með 8–9 cm í útvíkkun, sem væri nokkuð merkilegt fyrir frumbyrju. 8–9 í útvíkkun! Ég hefði getað farið upp á spítala fyrir löngu síðan, en mikið ofboðslega var ég glöð að vera komin svona langt í ferlinu. Mér var húrrað inn á fæðingarstofu og látið renna í bað, því það var mín ósk að vera í baði.

Ég fékk glaðloft sem linnti verkina og kom mér í gegnum restina af útvíkkuninni í baði. Unnusti minn spilaði íslensk dægurlög, líkt og ég hafði óskað. Ég var á hnjánum í baðinu og baulaði djúpt inn í glaðloftsmaskann þegar hver samdráttur kom og fór. Á milli samdrátta lagðist ég útaf í baðinu og reyndi að slaka á, á meðan unnustinn úðaði yfir mig Lavender-Lime vatni líkt og ég væri ofþornuð planta í sólríkum stofuglugga. Ég rembdist í þrjár langar klukkustundir á hnjánum í baðinu, en klukkan 09:03 á settum degi, sex tímum eftir komu okkar á spítalann, kom dóttir okkar í heiminn. Öskrandi kraftaverk.

Stelpan var 15 merkur og 53 sentímetrar, með dökkt hár, bollukinnar og mikla rödd. Það kom mér á óvart allt umstangið eftir fæðinguna. Þá tók við legnudd, óhófleg blæðing, skoðanir og saumskapur í þrjár klukkustundir. Í hádeginu var loks öllu lokið og við fengum að vera í friði, bara þrjú saman. Allt var fullkomið. Tveimur dögum síðar sagði ég við unnustann að ég væri alveg til í að gera þetta aftur. Nokkrum vikum síðar héldum við nafnaveislu en litla daman var þá orðin bláeygður glókollur sem fékk nafnið Alma, en nafnið merkir hjarthlý, mild og örlát, sem okkur þykir passa vel.